เดินบนพื้นเดียวกัน

"ทำไม ทำไม ไม่มีคนเข้าใจชั้น!" เค้าสบถบอก

เค้าไม่ได้ต่างจากมนุษย์ทั่วไป มีแขนมีขา มีครบ32

แต่ที่ต่างออกไป คงเป็นเครื่องแต่งกายที่ทำให้เค้า

ดูคล้ายหญิงสาว แต่ร่างกายดูคล้ายชายหนุ่ม

"ไอ้เ ขี้ย.. ทำไม! ชั้นอยู่ตรงนี้มันผิดตรงไหน"

เค้ารักในสิ่งที่เค้าเป็น และพร้อมที่จะสู้ เพื่อจะได้ทุกอย่าง

ในสิ่งที่เค้าคิด ความคิดเค้า คงแต่อยากให้คนยอมรับ

แต่คนที่เดินผ่านไปผ่าน ได้แต่มองและพูดกระแทก
กระซิบ ตามกลุ่ม ที่เดินผ่าน

"สังคมเป็นอะไรไปแล้ววะ" วันรุ่นคนนึงพูดขึ้น

"มันไม่อายฟ้าอายดินบ้างหรือไง" แม่ค้าขายน้ำพูด

เค้าโมโห และต้องการเรียงร้อง ถึงสิทธิการเป็นมนุษย์

และบ้านเมืองที่มีประชาธิปไตย

ชายคนนึงเดินเข้าไปหาเค้าอย่างเห็นใจ

"คุณ คุณเป็นอะไร แล้วคุณต้องการอะไร"

ชายหนุ่มถาม "คุณจะเรียกร้องทำไมในเมือคุณเป็นคนเริ่มที่จะทำมัน

บ้างอย่างคุณควรที่เจ้าเข้าใจคนอื่นมากกว่าที่จะให้คนอื่นเข้าใจคุณ"

อารมที่ร้อนรุ่ม ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย

"คุณเรียกร้องมาต้องที่คนต่อกี่คนแล้ว คุณเป็นคนที่เท่าไร"

ชายหนุ่มถอดเสื้อ ถอดกางเกงไปด้วยในขณะพูด

"เห้ย เห้ย คุณทำอะไรนะ" เสียงหญิงเทียมถาม

เค้าถอดจนไม่เหลืออะไร

ทุกอย่างหยุดนิ่ง มีแต่เพียงเสียงหัวใจของผู้คนแถวนั้น

ที่กำลังเต้นแรง ก่อนที่เหตุการณ์จะกลับมาปกติ

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้"

"แต่ผมพอใจในสิ่งที่ผมเป็น ผมไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

และคุณก็น่าจะเข้าใจผม มากกว่าที่คนอื่นเข้าใจ"

แล้วเค้าก็เดินไป พร้อมกับ รอยสักเต็มตัว