สังคม กลับหัว

จากที่ผมนั่งเล่น เฟชบุค มากระแสของสังคมอยู่นาน ทุกวันที่มาที่ทำงาน เช้าที่นั่งลงที่คอมตัวเอง โปรแกรมแรกที่เปิด คือเฟชบุค และค่อย ๆ เปิด msn จนเวปที่เราสนใจ สุดท้ายมาเปิดงาน ซึ่งมันตลกดี ผมทำแบบนี้มาเป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว เมื่อ3ปีก่อน ผมเป็นเด็กนักศึกษา ที่แอนตี้ ระบบอินเตอร์เนต มองพวกนั่งแชตหรือว่าตอบ hi5 เป็นพวกติดสังคมเน็ตเวิค แต่ตอนนั้นสังคมผม ไม่ใช่แบบนี้ มันอาจจะเป็นข้ออ้าง ที่จะบอกว่า ตอนนั้นผมอยู่ในกลุ่มหัวโบราน ก็ว่าได้ แต่ป่าวเลย จนกระทั้งผม ได้ไปดูหนังเรื่องนึง ที่เป็นคนรุ่นพ่อที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง แต่กลับมาเจอกันพร้อม ๆ มีลูกตามมาด้วย แล้วได้เดินทางไปยัง สถานที่ที่ตัวเอง ใช้ชีวิต และเล่นในวัยเด็ก แต่ลูกของเค้า เกิดมาเป็นอีกยุคแล้ว หนังคงไม่ได้ บอกถึงเฟชบุค หรือว่า msn หรอก แต่ผมคิดมองย้อนกับตัวเองว่า มันชั่งไวจิง ๆ เวลาเราค่อย ๆ โดนกลืนตามกระแสสังคม จนไม่กล้าที่จะกลับไปมอง ในแนวขว้างสังคัม ตอนแรกผมก็คิดว่าผมอ้างจะเป็นแค่คนยุตผมเท่านั้น คนยุคโบรานอย่างคุณพ่อคุณแม่ คงไม่ได้เป็นไปด้วย เมื่อ2-3 วันก่อนผมกลับบ้าน ผมออกไปกินข้าวตามปกติตามร้านอาหารตามสั่งข้างบ้าน ซึ่งตามบ้าน ๆ จะต้องมีเด็กวิ่งไปวิ่งมา ตามที่เราคุ้นเคย แต่กับมีแต่คนรุ่นเรา ๆ นั่งกินข้าวกันอยู่ ผมถามป้าขายข้าวว่าเดี๋ยวนี้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเราไม่ค่อยมีเลยเนอะ โต ๆ กันหมดละ ป้าก็หัวเราะ คงหัวเราะว่าผมไม่ได้กลับมาบ้านนานหรือป่าว เพราะแกตอบกับว่า นู้น!! อยู่นั้นร้านนู้น!! ร้านนั้นไม่มีไรมากหน้าร้านเป็นกระจก มีรูปสติกเกอร์ ติดเต็มหน้าร้าน ผมรู้ว่าในนั้นคืออะไร