ขาดเวลา

ตอนเด็ก ๆ ผมไม่เคยชอบ แม่ที่พูดมากเสียงดังและขี้บ่น และแม่ที่จู้จี้ ตอนเด็ก ๆ ผมไม่ชอบพ่อที่ขี้กดดันไม่เคยให้กำลังใจไม่เคยสนใจ พูดน้อยและเสียดสีแม้ผลรับมันยังไม่เกิด ผมไม่ชอบเลยที่พ่อแม่ทิ้งผมไว้คนเดียว มารับผมเป็นคนสุดท้ายของโรงเรียน จนถึงให้ผมต้องนั่งรถเมล์กลับบ้านเองตั้งแต่ป.3 หาของกินกับร้านค้าข้างบ้านเพื่อเอาตัวรอด กับการที่โดนว่าเป็นเด็กไม่รู้จักโต ว่าตั้งแต่เด็กจนโต และมีอีกมากมาย ที่ผมไม่เคยชอบเลย แต่จนสุดท้ายที่ผมรู้ตัวอีกที ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกประสบการณ์ ทุกเรื่องราว จนกระทั้งการสอนแบบไม่ได้ตั้งใจ แบบหากินเอง กลับบ้านเอง อยู่กับเพื่อนบ้านรอบ ๆ บ้าน จนกระทั้ง การไม่ยอมแพ้ต้องคำพูดของพ่อ กับการที่ว่ามึงทำไม่ได้อย่างนั้นอย่างนี้ ผมก็ยังคงทำอะไรไม่ได้อย่างนั้นอย่างนี้นั้นละ แต่ท่านไม่เคยพูดว่าในสิ่งที่ผมทำได้ต่างหาก เพราะท่านอยากให้ผม รู้ถึงจุดที่ผมทำไม่ได้ต่างหาก การเติบโตขึ้นมา บ่อยเลยที่เราขาดเวลา แต่เป็นเพราะว่าเวลาเราพอแล้วและมีส่วนมาเติ่มเต็มในชีวิตต่างหาก เพราะพ่อแม่ของผมทำให้ผมรู้ว่าเวลาที่พอแล้วคืออะไร การสอนแบบตั้งใจและไม่ตั้งใจ นั้นคือการเติ่มเต็มของชีวิตของผมเอง และผมก็รู้ว่าในสิ่งที่ดีและไม่ดีในตัวผมเป็นยังไง และผมก็คงไม่ทิ้งมันไปไหน เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมรักกว่าตัวผมเองซะอีก ผมรักพ่อกับแม่มากครับ (วันแม่ 2010)