ความเหี้ยที่เหมือนเส้นขนาน

ฤดูหนาวนี้ อากาศยังต้องหวังให้หนาวตามความหวัีง ผมรอมาหลายต่อหลายครั้ง ในการพยากรอากาศของเมืองนี้ ที่ไม่เคยที่จะตรงเอาเลยสักครั้ง ปีนี้เป็นอีกครั้งที่ผมผิดหวังกับการพยากร แบบไม่มีความหวัง แต่ก็ยังดีที่ฤดูการนี้มันยังมี งานดนตรีมาเรื่อย ๆ ครับ ให้รีแลค พักสมองจากการ เบื่อหนายของอากาศ มีดนตรีฟังสบายๆ บ่อยใจไปกับเสียงเพลง และโอกาสก็มา ตามที่คิด ผมไปรับงานไว้งานนึง ซึ้งทางเจ้าของ เป็นเจ้าของที่จัดงานดนตรีที่เขาใหญ่ และเค้าได้ให้บัตรมา เป็นกรณีพิเศษ ตามภาษาคนร่วมงานกัน ซึ่งผมก็ไม่เก็บไว้คนเดียวอยู่แล้ว ความสนุกครั้งนี้ เมื่อเรามีไรเราก็ต้องแบ่งบันกัน จึงได้ของทางเจ้าของมาเป็นจำนวนหลายใบ ซึ้งทางเจ้าของก็สบายใจที่จะให้ เพราะเค้าก็อยากมอบความสุขให้เรานั้นละครับ ทางออฟฟิตผมก็มีน้อง ๆ ที่อยากไป แต่ติดนั้นติดนี้จนทำให้บัตรตกมาอยู่ที่ผมทั้งหมด ผมก็กะจะเอาบัตรพวกนี้ ไปมอบความสุขให้กับเพื่อนๆ แต่เรื่องมันไม่เป็นตามที่คิดนะสิครับ ผมคิดว่าการที่เราเอามาแบ่งเพื่อนกักตุ้นไว้เยอะ ๆ เยอะไว้ก่อนน่าดี แต่พอเพื่อนไม่มีคนสนใจ การกักตุ้นครั้งนี้ ต้องเป็นการแบกความงกของตัวเราเองไว้ มันไม่ผิดหรอกครับ ถ้าผมจะเอาบัตรโยนทิ้ง และไปแค่ผมคนเดียว แต่ความงกของตัวเองนี้ละครับ ทำให้ผมหนักใจ ไม่กล้าที่จะทิ้งมันไป จนต้องหาคนไปให้ได้ บอกทุกคนที่ยังสนใจ และไม่สนใจ ผมขอเล่าย้อนไปก่อนหน้านี้ซักหน่อย ทุก ๆ ครั้งที่ผมไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ เราจะรวมแก๊งกัน เป็นแก๊งใหญ่ และ มีกลุ่มคนเยอะแยะมากมายที่จะพร้อมไปเที่ยวด้วยกัน แต่เมื่อวันนึงกลุ่มก็ต้องมีการแยกย้าย เพราะเหตุผลต่างๆ การที่คุณรู้อยู่กับตัวว่าการที่คุณทำอะไรไปซักอย่างแล้วทำให้ บ้างอย่างไม่เหมือนเดิมนั้น มันรู้สึกปวด ๆ ในหัวใจนะ คุณว่ามั้ย! แต่ก็คงกลับไปแก้อะไรไม่ได้มาก เมื่อบัตรที่มีอยู่ ไม่ได้ไปตามที่มันควรจะไป มันเหมือนกับว่า มันเก็บความรู้สึกไว้ที่บัตรที่เราจะให้ไว้ด้วย คุณว่าผมคงคิดมากไป 555555 ผมก็คิดมากไปนั้นละ กลับมาจนถึงเรื่องในปัจจุบันดีกว่า ก่อนที่ผมจะได้บัตรมานั้น มีน้องคนนึง พูดขึ้นว่า ถ้าเราไม่ไป เราก็เอาบัตรไปขายสิ เอาเงินมาใช้สบายใจกว่า ซึ่งตอนนั้นผมบอกตรงๆ ว่าผมเซงกับความคิดตรงนี้มาก แต่ในเมื่อผมพยายามที่จะหาคนไปงานในคอนเสิร์ตนี้แล้ว แต่มันดันไม่มีคนไปกับผมเลย และบัตรยังเหลืออีกมากอยู่ ทำให้หัวผมกับไปคิดในเรื่องที่ผมคิดว่าไม่ควรทำมันเลย กับจะทำมันขึ้นมา ผมไม่รู้ว่ามันเป็นตามธรรมชาติตามความคิดหรือป่าว หรือว่าตามสันดานของผมเอง ผมอยากให้บัตรไม่ได้อยู่ในมือผม ครั้งที่จะไปแจกเพื่อนที่ไม่สนิดฟรีๆ ก็ติดในความคิดอีกนั้นละ เพราะไปให้เค้าแล้ว ความน่าจะเป็นคือ เราต้องไปกับมัน แยกกันก็ยังไงอยู่ เพราะเพื่อนกัน ถ้าคุณจะไปไหนสักที คุณก็คงอยากจะไปกับเพือ่นที่คุณคิดว่ามันเป็นฟิวเดียวกัน และผมก็คิดเช่นนั้น เสียงเพลงเดปาเปเป่ ดังขึ้นในออฟฟิต ที่พี่ออฟฟิตเปิดก็ดังขึ้น และทำให้ผมรู้ว่า จุดประสงค์เราคือไปฟังเพลงและผ่อนคลายอารมที่เก็บมาทั้งปี การความหวังของฤดูกาล ที่ทำให้ทุกคนหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น ละได้จัดงานดี ๆ ขึ้นมาให้คนอื่น ๆ มากมายเขามาร่วม และถ้าฤดูนั้นไม่ได้เป็นไปตามที่เค้าคิด เราก็ไปโทษอากาศและฤดูไม่ได้ ผมเดินออกไปหน้าออฟฟิต ลมเย็น ๆ พัดอ่อน ๆ